• Drakotrypa.gr
    Καλώς ήρθατε στην ιστοσελίδα της Δρακότρυπας! Drakotrypa.gr
Αρχική Τα νέα μας Κοινωνικά Σελίδες από τη ληστοκρατία στην περιοχή μας - Μέρος Γ'

Σελίδες από τη ληστοκρατία στην περιοχή μας - Μέρος Γ'

Οι ιππότες των ορέων - Ο τελευταίος των Ρωμανταίων

Ληστρικό διήγημα του Ι.Α.Σκουτερόπουλου που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Ρομάντσο"

Ippotes_oreon-Romantso0-titlosΗ MAPΩ ΒΑΡΟΥΧΑ μετρούσε στην αρχή τις ημέρες και τώρα τις ώρες. Ο Τρύφωνας Ρωμαντάς, ο αγαπημένος της, της έγραψε ότι θ' αφυπηρετούσε στις 27 του μηνός και ότι αμέσως θάτρεχε στην Καρυά, το χωριό της, να την ιδή, να της σφίξη το χέρι να της δείξη με τα μάτια και τα χαμόγελα τη λαχτάρα τον να επαναλάβη την βεβαίωσι αιωνίας αγάπης και την απόφασι να την πάρη γυναίκα του. Κι η νεαρή χωριατοπούλα, πηγαίνοντας στα χωράφια να ξεφωνίση στη σιγαλιά τους τον έρωτα και τη χαρά της, μάζευε μυρωμένα αγριολούλουδα, για να τα προσφέρη με τη φαντασία της στον αγαπημένο της.
Είχαν αγαπηθή από τότε που έμεναν κι' οι δυο στην Καρδίτσα. Η Μάρω στο σπίτι της γριάς θειάς της, που την υιοθέτησε. Ο Τρύφωνας, στο νουνό του τον Κώστα Ράφτη, που τον είχε σαν διευθυντή στο μπακάλικο του. Ήτανε μικροί κι' οι δυο κι' αγαπηθήκανε σαν παιδιά τότε, σαν μεγάλοι τώρα, που το ένστικτο αποκαλύπτει στην αθωότητα τον προορισμό του άνθρωπου και τους νόμους του Δημιουργού του.  
Ο Τρύφωνας πήγε στο στρατό, ως κληρωτός, στην Αθήνα. Η Μάρω, γύρισε στα χωριό της επειδή πέθανε η θετή της μητέρα. Κι' αλληλογραφούσε μαζί του να του στέλνη τη σκέψη και τη λαχτάρα της  να λαβαίνη την ανταπόδοσι και την βεβαίωσι πώς μόλις γύριζε, θά πήγαιναν με τον κουμπάρο και τον παπά να ψιθυρίσουνε στον Θεό την αγάπη τους και να γυρέψουνε την συγκατάθεσί του στη δημιουργία της ευτυχίας των.
Την ήμερα πούχε ορίσει για τον γυρισμό του η νέα την πέρασε σε αγωνιώδη προσμονή. Σε κάθε βήμα, έτρεχε στο παράθυρο. Σε κάθε κρότο, ανασκιρτούσε, ξεφωνίζοντας. Και ξανάπεφτε στην ανυπομονησία και στον υπολογισμό, με τον οποίο προσπαθούσε να  δικαιολογήση το χρόνο που πέρασε κι εκείνον πού θα χρειαζόταν, ίσως ακόμα. Νύχτωσε, άλλα δεν φάνηκε. Αυτή ξαγρυπνούσε, αλλά ο Ρωμαντάς δεν ήρθε. Ούτε ως το πρωί, ούτε την άλλη μέρα, ούτε ακόμη και μερικές επόμενες. Η ανησυχία τώρα, την έσφιξε. Μύριες σκέψεις σφυρίζανε στο μυαλό της, κακά προαισθήματα ζώσανε την ψυχή της και μεγαλώνανε ολοένα την απελπισία της. Δεν είχε είδησι. Δεν είχε γράμμα. Τι κακό συνέβη και δεν ερχότανε;                                  
Δεν ήξερε ποιον να ρωτήση. Στην Καρυά, το χωριό της δεν τον είχε ιδή κανείς.  Στην Δρακότρυπα, το δικό του, αυτή δεν ε γνώριζε κανέναν. Ποιος θα την έβγαζε απ' την αμφιβολία πού την τρέλλαινε; Και περνούσε τυραννικές τις ώρες της, όταν τρομερές ειδήσεις την κάνανε να νοιώση πως τρελλαινότανε.

Ippotes_oreon-Romantso1_200_x_296Κάποτε -αρκετόν καιρό πριν συμβούν τα γεγονότα που διηγούμεθα- ο Θύμιος Τσεκούρας, ο περίφημος σαλπιγκτής της συμμορίας και θείος του αρχηγού, είχε κλέψει ένα κατσίκι του Λάμπρου Ρωμαντά, απ’ την Δρακότρυπα. Ο Ρωμαντάς ανεκάλυψε τον κλέφτη και του ζήτησε το κλεμμένο. Εκείνος, αρνήθηκε και  ήρθανε στα χέρια. Ο Ρωμαντάς τον χτύπησε και τον κατήγγειλε. Ο Τσεκούρας έμεινε στη φυλακή, αλλά μ' όλον τον καιρό πού πέρασε, δεν λησμόνησε ούτε την προσβολή, ούτε τη φυλάκισι. Και τώρα, που η οικογένειά του είχε γίνει ο κυρίαρχος της περιοχής, απεφάσισε να πάρη ικανοποίησι. αλλά και την  περιουσία  του μηνυτή του.
Κανένας απ' τους άλλους συμμορίτες, τους συγγενείς του, δεν έφερε αντίρρησι. Δεν επρόκειτο για εκδίκηση μόνο. Αλλά και για καλή επιχείρησι. Γιατί, θα γυρεύανε λύτρα πολλά. Κατέστρωσαν λοιπόν τα σχέδιά τους, και μια νύχτα, κατεβήκανε στο χωριό. Δεν υπήρχανε εκεί παρά τρεις μόνο χωροφύλακες., Οι λησταί περικύκλωσαν τον αστυνομικό σταθμό και τους πιάσανε. Έπειτα τράβηξαν κατά το σπίτι του Λάμπρου Ρωμαντά αλλ’ από κει τους υποδέχτηκαν με ομοβροντία πυροβολισμών.
Οι Ρωμανταίοι, όσο να εξουδετερώσουν οι Τσεκουραίοι τους χωροφύλακες, ειδοποιηθήκανε μεταξύ τους. Άλλοι πήγαν στο σπίτι του Λάμπρου, άλλοι πιάσανε κατάλληλα μέρη.
Και όταν φανήκανε οι λησταί, άρχισαν το ντουφεκίδι εναντίον τους. Οι Τσεκουραίοι σ' εκείνη τη δύσκολη περίστασι, έδειξαν γενναιότητα.
Αντί ν' αποσυρθούν, οχυρωθήκανε και  πυροβολούσαν κατά των αντιπάλων των. Σε μια στιγμή πλησίασαν στο σπίτι, μαζέψανε ξύλα και κλαριά και βάλανε φωτιά. Οι πολιορκημένοι αναγκαστήκανε να βγουν, αλλά απομακρυνθήκανε πολεμώντας.
Όταν τελείωσε η νύχτα του τρόμου και στο φως της ημέρας μετρήσανε τις απώλειες, βρήκαν σκοτωμένους δυο δικούς των κι έναν ληστή. Οι άλλοι φύανε. Τ' αποσπάσματα βγήκαν να τους καταδιώξουν, αλλά λίγο αργότερα, κατά το σούρουπο αυτή τη φορά, οι Τσεκουραίοι μπήκαν στο χωριό μ' ενισχυμένη τη συμμορία τους.  Οι Ρωμανταίοι δεν τους περίμεναν τέτοια ώρα και τόσο γρήγορα και δεν πρόλαβαν να ετοιμαστούν.  Και οι λησταί, τους έσφαξαν όλους, άντρες, παιδιά και γυναίκες. Βάλανε φωτιά στα σπίτια τους, και φύγανε, αφίνοντας πίσω τη φρίκη και την ερημιά, μαζί με την απειλή πώς τέτοια τύχη περίμενε όλους τους εχθρούς των και τους καταδότες τους.
Ο Θανάσης Τσεκούρας ήταν υπερήφανος  για κείνο πού έγινε. Η Δρακότρυπα ερημώθηκε εντελώς, γιατί και οι άλλοι κάτοικοι -οι περισσότεροι- φύγανε από φόβο μην τους βρη η ίδια  τύχη. Γιατί, κι' εκεί, όπως συμβαίνει παντού, oι χωριάτες ήτανε συγγενείς μεταξύ τους, πολύ η λίγο. Από τους Φαλαγγαραίους του Μαράκοβου -καυχήθηκε ο αρχιληστής-σώθηκε μόνον ο Βασίλης Φαλαγγάρης γιατί πρόλαβε κι εγκαταστάθηκε στα Τρίκαλα. Από τους Ρωμανταίους ξεκληρίστηκανε όλοι. Κι έτσι μάθανε όλοι ότι οι Τσεκουραίοι δεν αστειεύονταν.
Είχαν εξοντωθή όλοι οι Ρωμανταίοι πλην ενός.  Του Τρύφωνα, πού ήτανε στρατιώτης και τον είχανε λησμονήσει κι οι λησταί και οι συγχωριανοί  του.
  

Όταν πήρε το απολυτήριο του ο Τρύφωνας, έφυγε αμέσως για την Καρδίτσα. Σκοπός του ήταν να ειπή στο νουνό του το αίσθημα του για την Μάρω και την απόφασί του να την παντρευτή. Ήταν βέβαιος, πώς δεν θα τούφερνε αντίρρησι. Κι' επειδή τον αγαπούσε, αλλά και γιατί η νύφη ήταν καλή, όμορφη κι ευκατάστατη. Όταν όμως πληροφορήθηκε, μόλις έφτασε την τραγωδία της οικογενείας του, κατάπληκτος κι' αγανακτισμένος, για την κτηνωδία των ληστών, στην αρχή φαινότανε σαν να τάχε χαμένα. Όσο όμως περνούσαν οι μέρες κι αναλογιζόταν τη συμφορά και την ερημιά πούμεινε γύρω του, τόσο ο θυμός τον έπνιγε, κι η φιλοτιμία τον έκανε να σκέπτεται   την  εκδίκησι.
Όλοι οι δικοί του, απ' τους στενούς συγγενείς, ως τους μακρυνότερους, είχαν σκοτωθή κατά τρόπον απάνθρωπο. 'Όσοι τους συμπαθούσανε και τους βοήθησαν, επλήρωσαν με τη ζωή τους. Αφού λοιπόν, άνθρωποι ξένοι θυσιαστήκανε για χάρι τους, είχε αυτός το δικαίωμα ν' αδιαφορήση για ότι έγινε, και να μείνη στην ησυχία και στους έρωτες του; Πήρε την απόφασι να εκδικηθή κι' άρχισε να σκέπτεται με ποιον τρόπο θα το κατώρθωνε. Να καταταχθή στη χωροφυλακή και να πάη στο  απόσπασμα που κατεδίωκε τους ληστές; Δεν θάκανε τίποτα. Να απέφευγε τους κόπους και τους κινδύνους. Να φτιάξη ο μάδα κυνηγών; Δύσκολο, αν μη ακατόρθωτο και πολυέξοδο. Γιατί, ποιος θα πήγαινε να διακινδυνεύση τη ζωή του, αν δεν επρόκειτο να κερδίση χρήματα και μάλιστα τόσα, πού αυτός δεν είχε να δώση; Αναζητώντας τον τρόπο της εκδικήσεως, κατέληξε στο ότι δεν τούμενε άλλο, παρά να πάη να βρη τον λήσταρχο και να τον σκοτώση στο λημέρι του!
Εύκολη σκέψι μα δύσκολη εκτέλεσι. Αν ήτανε πράγμα απλό, θα τόχανε κάνει και τόσοι άλλοι πριν απ' αυτόν. Αν μπορούσαν να πάνε στα βουνά, να βρουν τη συμμορία και μπροστά στους συντρόφους του να σκοτώσουν τον αρχηγό τους, δεν θάχε μείνει κανείς να τρομοκρατή την ύπαιθρο και ν’ απειλή τις πόλεις.
Θα τον εσκότωνε -σκέφθηκε σαν ν’ απαντούσε στις δικές του απαισιόδοξες σκέψεις- με δόλο. Αλλά με ποιό δόλο και ποιό σχέδιο θα εξώντωνε τον Τσεκούρα χωρίς να πληρώση με τη ζωή του την τόλμη του; Πηγαίνοντας  μακρυά απ’ τον άλλο κόσμο, για να μην τον ενοχλούν n παρουσία, οι ερωτήσεις και οι φωνές, προσπαθούσε να επινοήση τον ασφαλή τρόπο της εκδικήσεως, που ήτανε πλέον ανάγκη και υποχρέωσις προς το όνομα και την φιλοτιμία του.
Παίρνοντας, λοιπόν, μια απόφασι, για να την απορρίψη σε λίγο και να σκεφθή άλλη, βασανιζότανε στο μίσος και στο θυμό του μέρες πολλές. Ως ότου, τέλος, κατέληξε σε μια, πού την εθεώρησε σαν την καλύτερη κι ασφαλέστερη:
Σκέφθηκε να πάη κι αυτός να βγή στα βουνά για ληστής, επειδή τάχα έκανε κάποιο φόνο με ληστεία. Να πάρη άλλο όνομα και να προσπαθήση να συναντήση τους Τσεκουραίους. Δεν τον εγνώριζε κανείς γιατί είχε μεγαλώσει στην Καρδίτσα Ίσως να μη θυμότανε κανείς την ύπαρξί του. Πάντως, οι λησταί δεν τον ξέρανε κι' απ' αυτόν εξηρτάτο να κερδίση την εμπιστοσύνη τους. Θα καραδοκούσε τότε την κατάλληλη στιγμή κι όταν έβλεπε πώς ήτανε δυνατόν να σκοτώση τον αρχηγό των κακούργων, θα τόκανε και θα δραπέτευε.
Όσο μελετούσε τη σκέψι του, τόσο την εύρισκε πιο καλή. Σιγά-σιγά αντί να διακρίνη κινδύνους ανεκάλυπτε ευκολίες. Και την έβαλε αμέσως σ' ενέργεια. Ωπλίσθηκε και  βγήκε στα βουνά, όπου δεν άργησε να  συναντήση τους Τσεκουραίους.
Τους είπε πώς τον λέγανε Μάνθο Τρύφα και τους διηγήθηκε τη ληστεία που τάχα έκανε και την ανάγκη που βρέθηκε να σκοτώση το θύμα του. Δεν βιάστηκε να τους πη να τον πάρουν μαζί τους, άλλα του το προτείνανε εκείνοι. Κι έτσι, ο μόνος πούχε απομείνει από τους Ρωμανταίους πήγε κοντά τους, με την ανόητη πεποίθησι ότι θα κατώρθωνε να τους εκδικηθή, για την εξόντωσι των δικών του.

Όπως όλες οι συμμορίες ληστών, έτσι κι εκείνη των Τσεκουραίων, υποβάλλανε, σε δοκιμασίες και παρακολούθησι, κάθε νέο μέλος που δεχόντανε. Τον έστελναν σε δουλειά και πρόσεχαν μήπως ερχόταν σε λίγο κάποιο απόσπασμα, κι αν εκτελούσε μ' επιτηδειότητα την εργασία του. Και δεν τον εμπιστεύονταν, παρά τότε μόνον, πού θάδειχνε όλα τα προσόντα πούπρεπε νάχη ο ληστής.
Σ' αυτή τη δοκιμασία υπεβλήθη κι ο νέος τους σύντροφος.  Είδε ο νεαρός Ρωμαντάς τα ύποπτα βλέμματα των εξολοθρευτών της οικογενείας του, άλλα τα θεώρησε φυσικά. Ως ότου τους έμπνευση την εμπιστοσύνη, επόμενο ήτανε να φυλάγεται και γι' αυτό δεν τους παρεξήγησε. Πήγαινε πρόθυμα όπου τον στέλνανε. Φύλαγε άγρυπνος καραούλι, ακολουθούσε τ ή συμμορία σ’ όλες τις επιχειρήσεις της και διακινδύνευε μαζί τους. Είδε ότι, σιγά-σιγά του μιλούσαν καλύτερα και φιλικότερα, ότι συζητούσανε μερικές φορές και μπροστά του. Κι άρχισε να πιστεύη πώς απέκτησε την εμπιστοσύνη τους. Δεν παρεξηγούσε τώρα διάφορες ενέργειες του αρχιληστή, τα βλέμματα πού ρίχνανε οι Τσεκουραίοι, ο ένας στον άλλον. Νόμισε πώς ήρθε πια ή στιγμή να επιχειρήση την εκδίκησί του. Γιατί από ένα μικρό επεισόδιο από μιά λέξι η κάποια συνάντησι, μπορούσε ν' αποκαλυφθή η ταυτότης  του.

Ippotes_oreon-apopeiraΠροσπαθούσε να βλέπη πού πήγαινε να  κοιμηθή, ο  Θανάσης Τσεκούρας, τις συνήθειές του, την αποστασί του απ' τούς άλλους και γενικά, κάθε τι που του χρειαζότανε. Γιατί δεν αρκούσε να τον σκοτώση. Έπρεπε και να μην ξυπνήσουν οι άλλοι, ώστε να προλάβη ν' απομακρυνθή και να σωθή. Αναβάλλοντας  απ’ τη μιά  νύχτα  στην  άλλη,  ώσπου, νάβρη την κατάλληλη περίστασι, άφησε  να περάση αρκετό    διάστημα. Τέλος, κάποια βραδυά, άκουσε τον λήσταρχο να λέη πώς ήταν   κουρασμένος  και  αδιάθετος και έπεφτε να κοιμηθή «σαν ξερός».  Είπε στους συντρόφους του  να  μη  τον ξυπνήσουν, αν δεν ήταν σπουδαία ανάγκη, τους  καληνύχτισε και αποσύρθηκε κάτω από ένα βράχο, απόμερα απ' τους άλλους. Ο  καθένας απ' τους συντρόφους του ξάπλωσε κάπου κι' ο Ρωμαντάς ορίστηκε καραούλι ως τα μεσάνυχτα.
Ο νεαρός εκδικητής θεώρησε κατάλληλη την περίστασι να εκτελέση τους σκοπούς του. Ήξερε τη θέσι όπου θα κοιμώταν ο αρχιληστής, είδε πως ήταν αρκετά απομονωμένη, κι άκουσε να λέη πως αισθανόταν κούρασι. Όταν λοιπόν θα τελείωνε η ώρα πού θα φύλαγε, θα γύριζε να κοιμηθή και θα φρόντιζε να βρεθή κοντά στη θέσι του Θανάση. Τότε, θα τούμπαζε το μαχαίρι στην καρδιά κι αμέσως θα κατρακυλούσε προς την κοντινή χαράδρα.
Αγρυπνώντας στο ύψωμα, κύτταζε περισσότερο  προς το μέρος της συμμορίας, παρά προς το μονοπάτι, απ' όπου ήτανε δυνατό να ξεπροβάλη απόσπασμα.Και σχεδίαζε την πορεία και κάθε του κίνησι, ως τη στιγμή πούρθε άλλος ληστής να πάρη τη θέσι του. Καταβάλλοντος κάθε προσπάθεια να συγκρατήση την ψυχραιμία του, καληνύχτισε τον συνάδελφο του και απομακρύνθηκε προς τα κάτω, δήθεν κατά λάθος. Έπειτα, κάνοντας πώς το διόρθωνε, σύρθηκε προς τα δεξιά, υπολογίζοντας ότι έτσι θάπεφτε απάνω στο μέρος όπου είχε ξαπλώσει ο αρχιληστής.
Μέσα στην απόλυτη ησυχία της νύχτας, δεν ξεχώριζε κανείς παρά το ελαφρό του βήμα. Έκρινε ότι κοιμόντουσαν όλοι και δεν θα αντιλαμβανόταν κανείς το ότι θα έκανε. Έφθασε έτσι με κάθε προσοχή κοντά στον Τσεκούρα. Στάθηκε κι ακροάστηκε. Η θορυβώδης αναπνοή του αρχιληστή, τού δωσε να εννοήση ότι κοιμώτανε. Προχώρησε, με την ίδια προσπάθεια να μη τον ξυπνήση κι έφτασε από πάνω του. Σήκωσε τότε το μαχαίρι του να χτυπήση...

Όταν πέρασαν αρκετές μέρες και δεν φάνηκε στο χωριό της ο Τρύφωνας, ανήσυχη η Μάρω πήγε στην Καρδίτσα να μάθη νέα του. Κι εκεί πληροφορήθηκε ότι οι Τσεκουραίοι είχανε κάνει επιδρομή στη Δρακότρυπα και είχανε σκοτώσει όλους τους Ρωμανταίους.
Στην αρχή τρόμαξε στη σκέψι ότι μαζί μ΄ αυτούς ήτανε κι ο αγαπημένος της. Σκέφθηκε όμως ότι την ήμερα της καταστροφής ήταν ακόμη  στρατιώτης και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κρυβότανε, για να ξεφύγη απ' τη θηριωδία των Τσεκουραίων.
Περνούσαν όμως οι μέρες κι ο Τρύφωνας δεν έδινε σημεία ζωής. Τότε πήγε στη Δρακότρυπα και ρωτώντας με τρόπο, έμαθε τις λεπτομέρειες της σφαγής και τα ονόματα των σκοτωμένων.
Σ' αυτούς δεν ήταν ο αρραβωνιαστικός της. Κι' όπως κατάλαβε, δεν τον θυμόντουσαν στο χωριό, κι ούτε ήξεραν πού βρισκόταν. Γύρισε στο δικό της αισιόδοξη τώρα στη σκέψι ότι όταν θα ξεθάρρευε, θα πήγαινε να την ιδή. Αλλά αν και πέρασε τόσος καιρός, ούτε φάνηκε ούτε έστειλε γράμμα, να την πληροφορήση πού έμενε.
Μια μέρα αρκετά ανήσυχη, πήγε στη Δρακότρυπα. Κι αντίκρυσε ένα μακάβριο θέαμα: Στην μισοκαμένη πόρτα του σπιτιού του ενός των  Ρωμανταίων ήταν καρφωμένο, μ’ ένα μεγάλο καρφί μπασμένο από το στόμα, το κεφάλι του Τρύφωνα!

Οι Τσεκουραίοι τον είχαν υποπτευθή. Ο αρχηγός τους προσποιήθηκε ότι ήταν αδιάθετος, τον έβαλε καραούλι και τον παρέσυρε στην  παγίδα.
Όταν Ippotes_oreon-porta_kefaliέσκυψε ο Ρωμαντάς να τον μαχαιρώση, ενώ έκανε τον κοιμισμένο, τον άρπαξε από τα χέρια και τον έρριξε κάτω. Οι άλλοι Τσεκουραίοι έτρεξαν και τον έπιασαν. Του έσπασαν το αριστερό χέρι με μια μεγάλη πέτρα και τον απειλήσανε πώς θα του λιανίζανε όλο το κορμί με τον ίδιο τρόπο, αν δεν έλεγε ποιος ήτανε και τι γύρευε.
Πεθαίνοντας απ’ τον πόνο εκείνος ωμολόγησε και πέθανε με τα πιο οδυνηρά βασανιστήρια.
Του έκοψαν έπειτα το κεφάλι, πήγανε στην σχεδόν ερειπωμένη  Δρακότρυπα και το καρφώσανε σε μια πόρτα, απειλώντας τους χωριάτες πως θα κάνανε και για κείνους το ίδιο, αν δεν αφήνανε το κεφάλι ως ότου έρθουνε και το πάρουν τα’ αποσπάσματα.

Στο τρομερό θέαμα, η Μάρω λιποθύμησε. Τις πρώτες μέρες φαινότανε νάχη χάσει το λογικό της. Απελπισμένη έπειτα, κλείστηκε στο μοναστήρι της Αγίας Μαρκέλλας όπου  διαδραματίστηκε η δεύτερη πράξι της τραγωδίας της, ένα νέο, ακόμη πιο αποτρόπαιο έγκλημα των Τσεκουραίων.

I. Α. ΣΚΟΥΤΕΡΟΠΟΥΛΟΣ


Με το διήγημα τούτο, που δημοσιεύτηκε πριν από αρκετές δεκαετίες στο πολύ γνωστό και ευρύτατης κυκλοφορίας περιοδικό «Ρομάντσο», ολοκληρώνεται ένα μικρό αφιέρωμα για τη ληστοκρατία στην περιοχή μας.
Δεν είναι γνωστό πότε και σε Ippotes_oreon_romantso_1531_175_x_244ποιο τεύχος του περιλαμβανόταν. Ο κ. Χρυσόστομος Θεοδώρου που μου έδωσε προ πολλών ετών το συγκεκριμένο απόκομμα (και τον οποίο ευχαριστώ θερμά), δεν σημείωσε τη χρονολογία του. Εικάζεται ότι δημοσιεύτηκε τη δεκαετία του ’50. Το ίδιο τεύχος του περιοδικού έτυχε να διαβάσει και ο κ.Χρήστος Λαμπρίδης, που διαφύλαξε το σχετικό απόκομμα, το οποίο και αναδημοσιεύτηκε με τη φροντίδα του σε δύο συνέχειες στα φύλλα 4 και 5 του 1995 στην εφημερίδα «Η φωνή του χωριού μας» που εξέδιδε επί 12 χρόνια ο συνταξιούχος δάσκαλος και πρώην πρόεδρος της κοινότητας κ. Βασ. Κίτος.
Παρότι η σημερινή ορθογραφία διαφέρει πολύ από εκείνη που ήταν παραδεκτή πριν μισό αιώνα, στην παρούσα ανάρτηση και για ιστορικούς λόγους διατηρήθηκε η ορθογραφία του περιοδικού.


Το Ρομάντσο  κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1934 και στα 60 χρόνια της πρωτοκαθεδρίας του στον ελληνικό περιοδικό τύπο διαβάστηκε από εκατομμύρια αναγνώστες. Από την τακτική του σελίδα «Οι ιππότες των ορέων», έχουν περάσει με μυθοποιημένη μορφή, όλοι οι γνωστοί και άγνωστοι λήσταρχοι που έδρασαν στην ελληνική επαρχία. Την παραπάνω ιστορία, ο συγγραφέας Ι.Α.Σκουτερόπουλος, την τοποθετεί στο χωριό μας. Είναι φανερό βεβαίως ότι και τα πρόσωπα  και τα περιστατικά είναι φανταστικά, αλλά όχι απολύτως μακριά από την πραγματικότητα, δεδομένου ότι στη Θεσσαλία δρούσε επί μεγάλο χρονικό διάστημα και είχε έντονη και πολλαπλή δραστηριότητα η συμμορία των Τσεκουραίων. Κατά την εφημερίδα Ακρόπολις φ.11-9-1982 «καθ’ όλον τον νομόν Τρικάλων το όνομα Τσεκούρα είναι συνώνυμον με την φρίκην […] Είναι αρχαία ληστρική οικογένεια, ήτις μεταδίδει από πατρός εις υιόν, επί τεσσαράκοντα και πλέον έτη, τας οικογενειακάς παραδόσεις και τον προς την ληστείαν έρωτα». Περισσότερα για τη συμμορία των Τσεκουραίων μπορεί κανείς να βρει στην εργασία του Θεόδωρου Νημά (Η ληστοκρατία στη Βορειοδυτική Θεσσαλία, Τρικαλινά, τ.20, 2000) όπου υπάρχει και η σχετική βιβλιογραφία.

Από το πλήθος των δημοσιευμάτων του, ο Ι.Α.Σκουτερόπουλος (1890-1985) φαίνεται ότι υπήρξε μια εξέχουσα μορφή στο χώρο των ληστρικών αναγνωσμάτων. Δυστυχώς και παρά τη σχετική μου έρευνα δεν στάθηκε δυνατόν να συγκεντρώσω στοιχεία για τη ζωή και τη δράση αυτού του συγγραφέα και εκδότη. Ενώ έχει γράψει και εκδώσει (εκδόσεις Κεραυνός) περισσότερα από είκοσι ογκωδέστατα βιβλία, λείπουν οι πληροφορίες γύρω από το πρόσωπό του. Είναι βέβαιο ότι ο  Ι. Α. Σκουτερόπουλος  δεν άφησε απογόνους, από δε τους μακρινούς συγγενείς του, στους οποίους απευθύνθηκα,  δεν έλαβα σημαντικές πληροφορίες.  Οι ερευνητές και συγγραφείς Θεόδωρος Νημάς και Βασίλης Τζανακάρης (Τα παλληκάρια τα καλά σύντροφοι τα σκοτώνουν, Εκδόσεις Καστανιώτη ΑΕ, 2002)  τον αναφέρουν ως συγγραφέα ή (και) εκδότη 13 βιβλίων στη δε Εθνική Βιβλιοθήκη το όνομά του εντοπίζεται σε 10 βιβλία, τα οποία παρατίθενται στη συνέχεια.


Κατάλογος βιβλίων Ι.Α.Σκουτερόπουλου (πηγή:Νημάς - Τζανακάρης)

•    Ο μαύρος αντάρτης  και η πεντάμορφη του Ολύμπου, Αθήνα, εκδ. Κεραυνός, 1924, σελ.840 Πρόκειται για διασκευή του έργου του Αρ. Κυριακού, Ο Λήσταρχος Τσανάκας και η λεβέντισσα Κρυστάλλω.
•    Καπετάν Μαύρος, εκδ. Κεραυνός (Ι.Σκουτερόπουλος), 1923, σελ.1024
•    Κατάρα της μάνας , εκδ. Κεραυνός (Ι.Σκουτερόπουλος), 1920, σελ.784
•    Κατάρα της μάνας (β΄έκδ.) , εκδ. Κεραυνός (Ι.Σκουτερόπουλος), 1924, σελ.544
•    Κίτσος και Λαφαζάνης, εκδ. Κεραυνός (Ι.Σκουτερόπουλος), 1924, σελ.960
•    Λατιφέ Χανούμ και η καταστροφή της Σμύρνης, εκδ. Κεραυνός (Ι.Σκουτερόπουλος), 1923, σελ.416
•    Λεβέντισσα, εκδ. Κεραυνός (Ι.Σκουτερόπουλος), 1948, σελ.160

•    Λήσταρχος Κακαράπης και η ορφανή, εκδ. Κεραυνός (Ι.Σκουτερόπουλος), 1921,  σελ.800
•    Ματωμένος αρχιληστής, εκδ. Κεραυνός (Ι.Σκουτερόπουλος), 1924, σελ.782
•    Μουσάκης Γκέκας, εκδ. Κεραυνός (Ι.Σκουτερόπουλος), 1923, σελ.640
•    Η σταυρομάννα και ο λήσταρχος Σπανός, εκδ. Κεραυνός (Ι.Σκουτερόπουλος), 1923, σελ.352
•    Τάκης ο αρχιληστής, εκδ. Κεραυνός (Ι.Σκουτερόπουλος), 1924, σελ.1200
•    Χάρη του Βασιληά, εκδ. Κεραυνός (Ι.Σκουτερόπουλος), 1925, σελ.272


Βιβλία του Ι.Α.Σκουτερόπουλου στην Εθνική Βιβλιοθήκη

•    Μεταξύ ιστορίας και θρύλου: Διηγήματα οπό την αρχαιοτάτην ελληνική ιστορίαν, Αθήναι : [χ.ε.] 1940
•    Ο Αβδούλ Χαμίτ και τα μυστήρια του Γιλδίζ : Καταπληκτικού ενδιαφέροντος   ιστορικόν μυθιστόρημα πού περιγράφει τα όργια και τα εγκλήματα του Ερυθρού   Σουλτάνου, Αθήναι : Κεραυνός [μεταξύ 1920 και 1940]
•    Μαραθών, Θερμοπύλαι, Σαλαμίς, Πλαταιαί, Αθήναι : Μ. Σαλιβέρου 1944
•    Ο κρεμασμένος : Ιστορικό, ειδυλλιακό μυθιστόρημα της εποχής της Τουρκοκρατίας, Εν Αθήναις : Κεραυνός 1947
•    Η λεβέντισσα και ο ληστοφάγος : Ένα τρυφερό ρομάντζο σε μια τρομερή εποχή : Λεβεντιές - μυστήρια - έρωτες με εικόνες, Αθήναι : Κεραυνός [1948]
•    Η άγνωστος : Κοινωνικόν μυθιστόρημα, επί τη βάση του ομώνυμου δράματος, πλουσίως εικονογραφημένον / Αλεξ. Μπισσόν, κατά διασκευήν Ι. Α. Σκουτεροπούλου, Εν Αθήναις : [χ.έ.] 1954
•    Αναμνήσεις, μνημόσυνα, πόνοι, εξομολογήσεις. Εν Αθήναις : [Χίε.] 1969
•    Γυναίκες του έρωτος: Η ζωή των ωραιοτέρων γυναικών των αιώνων σε διηγήματα Αθήναι : Κεραυνός [19--;]
•    Ο Ολυμπιονίκης : Η τραγωδία της ζωής ενός υπερανθρώπου, ο οποίος συνέτριψε χάριν του έρωτός του και συνετρίβη εξ αυτού / Κίμωνος Αττικού Εν Αθήναις : Κεραυνός [1993-;] (σ.σ. πιθανόν η χρονολογία 1993 να είναι λνθασμένη)
•    Η Κασσιανή : Το ρομάντζο μιας καρδιάς πού έχασε ένα θρόνο από μια παρεξήγηση Αθήναι : Κεραυνός [19--;]


Για το περιοδικό «Ρομάντσο» μπορεί να δει κανείς πληροφορίες και εικόνες από τις σελίδες του στη διεύθυνση http://tinyurl.com/Kapote-stin-Ellada
ενώ στη  σύνδεση http://tinyurl.com/Romantzo-Antonaros θα βρει ένα κείμενο του τελευταίου διευθυντή του περιοδικού Μάνου Αντώναρου, γιού του θρυλικού γελοιογράφου Αρχέλαου ο οποίος υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα στελέχη του περιοδικού. Σημειώνεται ότι η εταιρία του Ν.Θεοφανίδη, που εξέδιδε ακόμη και τα περιοδικά «Πάνθεον» και «Βεντέτα»,  το 1987 πέρασε στην ιδιοκτησία του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και έκλεισε οριστικά το 1996.


Γιώργος Γούσιας
Μάρτης 2011

(Το Α' μέρος δημοσιεύθηκε ΕΔΩ και το Β' μέρος ΕΔΩ)


Σελίδες από τη ληστοκρατία στην περιοχή μας - Μέρος Γ'


Για να σχολιάσετε το άρθρο θα πρέπει να είστε συνδεδεμένοι

Τα νέα μας - Κοινωνικά

Γενική ενημέρωση


Χορηγοί Ιστοσελίδας

karakikes_11_22Euromedicaelakre_logokekdiasxarisiskefalloniaflyer

fani_tsirogiannivasileioukeramario_logomouzakipalace_logopapapoulioscafe club people

drakotrypaEshop6

Ενδιαφέροντα Θέματα

<< >>

Mini Chat

Τελευταίο μήνυμα: 9 μήνες, 3 εβδομάδες πριν
  • undisputed : Επιμόρφωση μελισσοκόμων στην Καρδίτσα ------>«link»
  • undisputed : 16η Γιορτή Σπόρων του Πελίτι - Στη γη του Πελίτι, στο Μεσοχώρι του Δήμου Παρανεστίου στο Ν. Δράμας, Σάββατο 7 Μαΐου 2016 από τις 10:30 το πρωί ως της 5:00 το απόγευμα. ----->«link»
  • undisputed : Κύκλος: μια μικρή ταινία για την Ελληνική φύση --------->«link»
  • undisputed : Άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω ----->«link» ,video----->«link»
  • undisputed : Η Περιφέρεια Θεσσαλίας στηρίζει τη μελισσοκομία ----->«link»
  • undisputed : 22η Πανελλαδική Γιορτή 25-26-27 Σεπτέμβρη 2015-Τρίκαλα ----->«link»
  • undisputed : 6η Πανθεσσαλική Γιορτή Ανταλλαγής Παραδοσιακών Σπόρων ------>«link»
  • undisputed : Ευχαριστώ το Σύλλογο για το δώρο που μου έδωσε συμμετέχοντας στο διαγωνισμό φωτογραφίας!Συγχαρητήρια για την ιδέα!
  • undisputed : Γιορτή Παραδοσιακού Σπόρου και Οικολογικού Κήπου, 9-10 Μαϊου 2015 στις Σταγιάτες Πηλίου ----->«link»
  • undisputed : Γιορτή Σπόρων στην Λάρισα ----->«link»
  • undisputed : Σας ευχαριστώ όλους! ------>«link»
  • undisputed : Το μέλλον της Ζωής / Το μέλλον των Σπόρων ----->«link»
  • ΜΠΑΛΛΑΣ ΗΛΙΑΣ : Γιάννη καλησπέρα έστειλα ένα άρθρο για τα πολιτιστικά το πήρες
  • glynosgiannis : Ηλία, συγνώμη που άργησα να απαντήσω. Δεν δημοσιεύσαμε ποτέ κείμενο με πολιτικό-κομματικό περιεχόμενο στην σελίδα του Συλλόγου οπότε δεν το βάζουμε..!
  • ΜΠΑΛΛΑΣ ΗΛΙΑΣ : Γιάννη τι γίνεται δεν μπορείςν να ανεβάσεις το άρθρο που έστειλα το πρωί έχει πρόβλημα ακόμα Ηλίας
  • undisputed : Κινητή έκθεση λαϊκών μουσικών οργάνων ----->«link»
  • undisputed : Πράσινη ανάπτυξη εναντίον Βιώσιμης ανάπτυξης. ------>«link»
  • undisputed : Σεμινάριο για τα αρωματικά & φαρμακευτικά φυτά στο πάρκο «Αντώνης Τρίτσης» ------>«link»
  • ΜΠΑΛΛΑΣ ΗΛΙΑΣ : Γιάννη καλησπέρα έστειλα 15.11.το άρθρο για το Σχολείο του Κεραμιού τι έγινε εχει πρόβλημα το site και δεν ανέβηκε .αριού
  • undisputed : “Ήπειρος: Ένας πολιτιστικός θησαυρός” ------>«link»

Μόνο τα μέλη μπορούν να στείλουν μήνυμα

Facebook Page

Αναζήτηση

Επισκέπτες

mod_vvisit_counterΣήμερα964
mod_vvisit_counterΧθες1224
mod_vvisit_counterΣύνολο3233997

Σύνδεση







Login reminder Forgot login?

Who's Online

Έχουμε 59 επισκέπτες συνδεδεμένους
None

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookie από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie. Για να μάθετε περισσότερα για το τι είναι τα cookies και πως χρησιμοποιούνται δείτε εδώ: Πολιτική Απορρήτου.

Να δέχομαι cookies από αυτή τη σελίδα.

EU Cookie Directive Module Information